De laatste twee appeltjes hangen te hoog. Ik haal de ladder en nu lukt het wel om de appels te plukken. Op één van de appels schiet een oorwurm van zijn veilige plekje en van schrik laat ik de appel vallen. Gelukkig heb ik de andere appel stevig vast en ik klim weer naar beneden. De appeloogst is negen mooie appels. Minstens net zoveel appels zijn al aangevreten door beesten, te klein of ik heb ze op dus de grond laten vallen.

Daar zou ik van kunnen balen. Het is best zonde al die appels die ik niet kan opeten. In het dagelijks leven doen we dat regelmatig. We kijken naar wat niet lukt. We zoeken naar waar nog verbetering mogelijk is. We bedenken een andere pluktechniek met minder kans op vallende appels. Of we spreken onszelf boos toe dat we niet zo onhandig moeten zijn. Door deze kritische blik maken we een lastige situatie regelmatig nog moeilijker. Ik las laatst een mooie spreuk hierover: Dat je een cactus krijgt betekend nog niet dat je erop moet gaan zitten.

Want als er dingen mis gaan, gaan er tegelijkertijd ook dingen goed. Het is soms even zoeken, maar een getraind oog kan ze vinden, de kleine successen van het leven. Deze successen bewust vieren door ze goed te bekijken en er even de tijd voor nemen om ervan te genieten, vergroot de mildheid naar jezelf en naar anderen. Het zijn kleine cadeautjes van geluk en dankbaarheid die een donker moment lichter kunnen kleuren. En alles wat je ervoor nodig hebt, is een verschuiving van je focus.

Ik neem een net geplukt appeltje mee naar de tuin, ga lekker in de zon zitten en neem een hap. Ik geniet, ben trots en vier mijn fantastische oogst van negen hele appels. Wat ga jij vieren vandaag?